30/11/2020

Blogs

Inleiding

Aan het begin van de tweede coronagolf, vorig jaar oktober, ben ik begonnen met het schrijven van kleine persoonlijke stukjes op Facebook. De teksten voldoen aan twee voorwaarden: ze gaan alleen over wat ik meemaak en bedenk tijdens mijn wandelingen en ik publiceer ze op de dag dat ik gelopen heb. Ze waren vooral bedoeld voor mij persoonlijk om vorm te geven aan de bijzondere dingen die gebeuren in corona-tijd, maar zo langzamerhand is er een kleine groep trouwe lezers ontstaan. Er onstaan vele interessante gesprekken naar aanleiding van deze teksten, zeker ook buiten Facebook om. En dat is goud waard in deze tijd waarin echt contact zo schaars is. Ook mensen die geen Facebook hebben kunnen nu mee-lezen. Onderaan beginnen is de chronologische volgorde. Als je al een tijdje meeleest, staat de meest recente column bovenaan. (BIj de originele Facebook posts staan foto's, maar om verschillende redenen staan die hier niet.)

2 augustus 2021
Middagwandeling. Bij mijn regelmatige wandelingen in de buurt valt mijn oog steeds vaker op de bronzen struikelstenen in de stoep. Kleine vierkante gedenkstenen die iets vertellen over het leven en de dood van de Joodse bewoners in de Tweede Wereldoorlog. Ik zie er heel veel in bepaalde straten vlak bij mijn huis. Ongelofelijk hoe alleen in een naam, een geboortedatum en een sterfdatum met plaats een gruwelijk verhaal vertellen. In een straat vlakbij mijn huis vind ik een steen voor iemand met mijn naam. Marianne Goudsmit-Stodel. Ze is 55 jaar geworden, twee jaar ouder dan ik nu ben. Vermoord in Sobibor. Haar man Jacob en hun dochter (?) Celine hebben de oorlog ook niet overleefd. Ik raak de buitenmuur aan naast hun voordeur, de stenen die er waarschijnlijk bij waren toen zij werden afgevoerd. Alsof ik even met mijn vingers door de tijd heen kan prikken. Te dichtbij durf ik ook niet bij die herinnering van de stenen te komen. Maar vanaf vandaag ga ik mijn naamgenoot groeten als ik voorbij loop.

13 juli 2021
Ochtendwandeling. Ik wandel best vroeg, vlug voordat er regenbuien aankomen. In mijn oren een podcast over de Renaissance. Ik luister naar de historie van de di Medici familie, de rol en de betekenis van gildes. Wist je dat kunstenaars en apothekers lid waren van hetzelfde gilde? De pigmenten die gebruikt werden voor verf en fresco’s waren namelijk ook een belangrijk ingredient bij het maken van pillen. Razend boeiend, maar ik droom langzaam weg in de herinneringen van Italië in mijn hoofd. Wandelingen, concerten, kerken, de zee. Ik herinner me weer de armband die ik kreeg toen ik als jong meisje met mijn ouders Florence bezocht, een concert met zangpartijen uit Carmen, straathoeken waar een gids ons wees op bijzondere gebouwen en plakkaten. De podcast stopt, en ineens ben ik al helemaal aan de andere kant van de wijk. Wat verbaasd kijk ik om me heen. En wat opvalt in de stadstuintjes om me heen: de herfst kondigt zich alweer aan! Ik zie knalgroene druiventrossen, minuscule olijven en kleine harde vijgen. Wat gaan de weken weer hard! Heb ik wel genoeg genoten van de zomer? Volgens mij heb ik dit jaar pas één Aperol Spritz op, en heb ik pas één keer gezwommen. Tijd gaat sneller als je ouder wordt schijnt het. Ik kan het beamen en neem me opnieuw voor om te genieten van wat ieder seizoen brengt. En ik ga ook die armband weer eens opzoeken.

30 juni 2021

Ik wandel mijn ommetje in de Hortus in Haren. Het regent behoorlijk en het is heerlijk uitgestorven in de tuin. Geen mensen dus, maar een miljard slakken is uitgelopen om mij te verwelkomen. De tuin is nieuw voor mij en het is een ontdekking hier. Wat heb ik het gemist om op pad te gaan, klein avontuur, nieuwe dingen zien! Door de regen ruikt het heerlijk: rozen, jasmijn, dennen alles. En als ik nou zeg dat ik gisteren en vandaag ook nog de leukste pup van het jaar heb geknuffeld, dan klinkt deze dag bijna te mooi om waar te zijn. Inmiddels ben ik doorweekt tot aan mijn knieën. Hoewel ik een heel stuk van de tuin nog niet heb gezien, besluit ik om gewoon naar huis te gaan. Meteen een goede reden om snel terug terug te komen naar deze tuin en de knappe pup en haar lieve baasjes.

 

5 juni 2021
Ochtendwandeling. Ik doe alleen waar ik zin in heb. Dat is mijn plan voor deze zaterdag in ieder geval. Hoewel het nog heel vroeg in de ochtend is, heb ik zin in etalages kijken. Dus ik loop door een uitgestorven mistige stad naar de nieuwe zomermode te kijken. Al wandelend ontstaat er stiekem toch weer een to-dolijstje in mijn hoofd. Die mail met data voor de vergaderingen niet vergeten, badpak kopen, ons pap en mam bellen. Lila is de nieuwe modekleur, en ik probeer te onthouden met welke kleuren het gecombineerd wordt. (groen, jeans, wit en beige) Ondertussen haal ik een loslopende hond van de weg, koop ik stiekem koffie met een koek voor een dakloze man. Rond 9.00 steek ik met een vol hoofd de straat over tegenover mijn huis. De studenten die daar wonen zijn twee auto’s in aan het pakken. Zelfs in de minuut die het kost en om langs hen heen te lopen hoor ik ze grappen maken en lachen. Een jong meisje drinkt een blikje bier leeg en knijpt het vervolgens met één hand klein. Ik voel een golfje van jaloezie voor zoveel energie en zorgeloosheid op de vroege ochtend. Vandaag neem ik haar als voorbeeld.

24 mei 2021
Middagwandeling. Ik loop naar huis na een afspraak met mijn vriendin Liesbeth. Borrelen en bijpraten bij FIfth op het NRE terrein. Lekker buiten. We spraken onder andere over ouders, hippieachtige kleding, onderwerpen voor een thesis, zussen, vaccineren, kapsels, reisbeperkingen. aspergesoep, ownership, stomme mensen, relaties, samenwonen en liefde. We dronken een gintonic en een cocktail. We hadden springrolls en de beste vega bitterballen die ik ooit heb gegeten. Soms kan ik zo opzien tegen de wereld na corona waarin ik er weer van alles van mij verwacht wordt en ik van alles zou moeten. Maar na zo’n namiddag met Liesbeth weet ik ook weer wat het plezier is van een real life ontmoeting. De regent op mijn hoofd maakt me alleen maar blijer. Zelfs het water in mijn schoenen maakt me aan het lachen.  

17 mei 2021
Ochtenwandeling. Volgens mij word ik achtervolgd. Het is een serieuze conspiracy met veel betrokkenen en de schaal van de samenzwering is enorm. Met al mijn wandelingen is het patroon onmiskenbaar. Eerst viel het me niet zo op, maar nu ik het weet zie ik ze overal. Ze zijn vermomd in oranje hesjes en ze zitten achter zowat iedere boom en struik. Soms verschuilen ze zich in busjes met een lopende motor. Er is geen park in Eindhoven te vinden zonder hen. Ze maken veel lawaai als een soort camouflage van hun dubieuze activiteiten. Ze hebben grasmaaiers, draadmaaiers, elektrische zagen en soms een klein graafmachientje. Ik zweer het: vorige week trof ik op een paar honderd meters wel 4 mannen met bladblazers. In het voorjaar. Mij maak je niks wijs, ik ben geen schaap hè. Hier klopt iets niet. Maar wàt er precies aan de hand is, daar ben ik nog niet helemaal achter. Wat ik wel weet: ik ben dringend aan vakantie toe op een heel stille plek.  

30 april 2021
Ochtendwandeling. Telt dit tripje naar huis eigenlijk wel als wandeling? Ik loop naar huis na een bezoek aan de Bijenkorf. Ik ben opgetogen want in mijn tasje zitten nieuwe vullingen voor mijn vulpen, een mooie sinaasappelcake, verse chocoladetruffels, Illy-koffie en een cadeautje voor mijn zus. In een klein uurtje ben ik op alle verdiepingen geweest. En oh oh, wat een mooie spullen heb ik gezien! Schoenen, jurken, serviesgoed, boeken, make-up, sieraden, keukenapparatuur. Maar na een jaar thuis zitten en amper shoppen, zelfs niet online, heb ik weinig meer te wensen. Dacht ik. Want ben ik inmiddels niet heel tevreden met wat er allemaal is, en duurzaamheid is toch echt veel belangrijker dan eindeloos consumeren? Maar één rondje door de nieuwe zomermode en ik weet precies wat ik ga doen met die nieuwe spullen. Al die jurken kort en lang in allerlei patronen. Ik weet waar die sneakers allemaal bij passen. En die slippers ook. In oranje en in het bruin graag. Plat én met hakje. Het duizelt me gewoon. Snel naar huis rustig bijkomen van deze retail overdosis! Gelukkig zijn er truffels.

25 april 2021
Middagwandeling. Overal in de stad lopen mensen met koffie, ijsje, blikjes bier. Allemachtig, zie ik daar nu afhaaloesters? Ik moet opletten dat ik niet tegen mensen op bots, en eigenlijk is het alweer te druk voor een ontspannen wandeling. Geen idee hoe dat straks moet met mij, als de samenleving weer open gaat. Weer in een kring zitten op saaie verjaardagen, vermoeiende autoritten voor onnodig uitlopende vergaderingen, congressen waar slecht voorbereide sprekers te lange verhalen vertellen? Ik voel de weerzin in mijn keel omhoog kruipen. Misschien heeft de afgelopen lockdown mij net het laatste zetje richting kluizenaarschap gegeven? Of zou het gewoon  een kwestie van wennen zijn? Ik zoek de weg naar huis door de rustigste straten van het centrum en tref een oude man in een rolstoel. Hij staat als een winkelwagentje geparkeerd voor een winkel. We praten even. Hij vertelt over zijn zondagen en hij heeft het koud en wil naar huis. Na een paar minuten bedankt hij mij voor het praatje; ik wandel tevreden verder. Uiteindelijk buurt ik vandaag met drie mensen onderweg. Over van alles, niet te lang. Fijn is dat!
De grote vraag waar ik mee thuis kom is: waarom zijn sommige gesprekken zo belastend en andere juist helemaal niet? Volgens mij heb ik de komende tijd stevige keuzes te maken over welke contacten en hoeveel afstand ik nodig heb.

19 april 2021
Ochtendwandeling. Het is maandag. Ik kom maar niet op gang, en dat terwijl ik vandaag veel wil doen. Met de gedachte dat de wasmachine al aan staat probeer ik mezelf op te beuren. En laat ik niet vergeten dat ik ook al twee brieven op de post heb gedaan! Bij de bushalte zit een jonge vrouw, een meisje nog, huiswerk te maken. Op het bankje naast haar staat een blikje Red Bull. Als ik dichterbij kom, ruik ik haar sigaret met zware shag. Zie je wel, ik ben niet de enige die lastig op gang komt! Ik overweeg om Red Bull te laten bezorgen deze week. Zou je daar nou echt een energie boost van krijgen? Lijkt me best fijn en handig op een dag als deze. Bij thuiskomst word ik door de wandel-app van de Hersenstichting twee keer beloond met extra punten: de saffieren Hiker medaille en en de zilveren vroege vogel medaille! Kijk, die zijn ook al binnen! Bovendien hoor ik dat de was klaar is en nu heb ik ook al een stukje geschreven! I'm on fire! Tevreden ga ik koffie zetten. Die Red Bull laat ik nog maar even zitten.

7 april 2021
Ochtendwandeling. Ik loop in mijn warme outdoor broek en skijack in een wit met groen park. Mijn wandelschoenen maken knerpende geluiden in de sneeuw. Mooi al die wittigheid, maar had ik deze broek nou niet al twee keer eerder opgeborgen vanwege het aanbreken van de lente?Nog geen week geleden zat ik buiten in een zomerjurk te barbecueën en zocht ik al naar wat schaduw. Zowat iedere dag brengt iets compleet onverwachts tegenwoordig. Of het nou het weer is of de zoveelste coronagolf. Echt, ik heb het toch maar zelden goed met mijn ideeën over wat er gaat gebeuren. Volgens mij zou het goed zijn als ik mijn verwachtingen en voorspellingen laat verdwijnen. Of nog beter: laten smelten zoals de witte vlokken die in een razend tempo blubber worden onder mijn schoenen. Een flinke dot natte sneeuw valt uit de bomen op mijn capuchon. Best een lekker gevoel eigenlijk. Op weg naar huis stamp ik nog extra door de modder. Aan mijn enthousiasme zal het vandaag niet liggen.

28 maart 2021
Middagwandeling. Ik ben moe, en sleep me door het park. De studenten die tegenover mijn huis wonen hadden een feestje tot vroeg in de ochtend. Niet voor de eerste keer deze week. Mijn hoofd is suf van de twee glazen wijn die ik op heb. Ik mopper in mezelf dat ik ook wel weer eens een feestje zou willen. En ik wil nog wel meer, verlang naar zoveel meer. Het lijkt ineens alsof er kleine sluis open wordt gezet in mijn hoofd. Ik wil strand zon en zee en cocktails met paraplu en ik wil naar het theater en mooie kleren en feesten! Nieuwe sandalen met hoge hakken, dat ook! In goudkleur, of zo. En ik wil met mijn zus en een grote zak met geld kleren kopen in winkels die gewoon open zijn! Ik wil naar dansfeesten! Ik wil op vakantie, om te beginnen naar Italie! En wel nu! Tja. Het zijn vooral zaken waar ik geen invloed op heb, dit valt wel op. Maar dat ik er genoeg van heb, betekent niet dat die dingen zullen veranderen. Hoe graag ik iets ook wil, en hoe groot mijn verlangen ook is. Die les heb ik in het leven wel geleerd. Ik buig mijn hoofd letterlijk even voor dat wat groter is dan ik en wandel naar huis. Morgen is er weer een dag. Ik blijf gewoon het ene been voor het andere zetten. Meer hoef ik eigenlijk niet te doen, ook dat weet ik tegenwoordig. Soms vergeet ik het alleen even.

26 maart 2021
Middagwandeling. Het is een zonnige dag, en ik loop zonder jas. De wind waait zacht langs mijn blote onderarmen, maar het duurt even voordat ik het opmerk. Ik denk aan vrienden die afgelopen week afscheid moesten nemen van een vader en een hond. Tranen schieten me in de ogen, en ik weet niet precies waarom. Mijn gedachten dwalen al snel weer af naar alle dingen die ik nog moet doen. In mijn hoofd maak ik lijstjes. Dit doen, dat regelen en die mensen nog bellen.
Bij de speeltuin ga ik in het zand zitten en probeer me voor te stellen dat ik aan een Italiaans strand zit. Het lukt voor geen meter, ook niet met mijn ogen dicht. Een kindje roept in het Nederlands naar haar moeder, het licht schijnt te bleek tussen mijn oogleden door en het zand is koud. Met enige tegenzin doe ik mijn ogen weer open en zie meteen een pup die op zijn rug in het zand ligt te spelen. Het meisje klimt ondertussen onvermoeibaar vrolijk op en neer in het kinderkasteel. Ik voel ineens de zon op mijn haar, de wind in mijn hals en proef mijn verse koffie. Wat zit ik daar toch heerlijk! Wat een glorieuze middag is het eigenlijk! Intens tevreden, dat ben ik. En vlak naast me zie ik een prachtig en heel oud scherfje liggen. Een onverwachte vondst naast een zandbak. Soms vergeet ik het, maar echte schatten vind je alleen in het nu.

9 februari 2021
Middagwandeling. Het is een topdag. Natuurlijk ligt er sneeuw. De hele ochtend heb ik leuke mensen gesproken. Vlak bij mijn huis worden gratis boxen van Hello Fresh uitgedeeld. Snel loop ik terug naar huis en leg voor zeker 3 dagen heerlijk eten in de koelkast. Nog blij van dit onverwachte kado wandel ik langs het PSV stadion. Ineens hoor ik gerommel achter me. Of is het boven me? Ik draai me om en zie zo’n 15 meter achter me een enorme berg sneeuw vallen. Door de zon is blijkbaar een hele plaat sneeuw en ijs losgeraakt en vanaf het hoge dak naar beneden geschoten. Mensen die me tegemoet kwamen beginnen te lachen en schreeuwen en roepen hoe goed het is dat ik geen halve minuut later van huis ben gegaan. Ik begin ook te lachen. En de hele dag nog ben ik blij en voel ik mijn bloed stromen. Bijzonder hoe ontsnappen aan rampspoed me zo levend laat voelen.

4 februari 2021
Middagwandeling. Het lijkt wel voorjaar: zelfs met mijn jas open heb ik het warm. Vogeltjes fluiten, ik zie een heel veld met krokussen, en hier en daar wordt een voortuin al zomerklaar gemaakt. Een meerkoetje is voorzichtig een nestje aan het bouwen. Ik word van alle kanten gegroet en mensen die ik echt niet ken glimlachen breed naar mij. Ik lach terug en zwaai! Mijn vader belt en vertelt dat de datum van zijn eerste COVID vaccinatie is gepland. Voor het eerst in weken zit er een flinke sliert optimisme in de lucht. En ja ik weet het, het gaat dit weekend al weer sneeuwen en niets is zeker in deze rare tijd. Maar de lente, die laat zich door niks en niemand tegenhouden.

25 februari 2021
Ochtendwandeling. Ik loop doelbewust door het centrum, over het 18 september plein, langs het station. De plaatsen die gisteravond zo prominent in het nieuws waren. Ik wil mijn stad terug claimen. Mijn stad, de plaatsen die mij zo vertrouwd zijn, niet de vervreemdende beelden die iedereen gezien heeft. Overal wordt gewerkt om alles op te ruimen. De stad veert al terug. Wandelend over de Markt realiseer ik me dat ik op deze plek al meer dan 1000 jaar bier wordt gedronken. Een lange lijn in de tijd waar deze Corona periode maar een kronkeltje in is. En ik weet dat het goed komt. Alles gaat voorbij en alles blijft.

13 januari 2021
Ochtendwandeling. Op de vertrouwde stoepen liggen dennennaalden. Ik zie kerstbomen in huizen en in plantsoenen. Mijn ouders aan de telefoon. Mijn vader is gevallen, maar heeft daar gelukkig niks ernstigs aan over gehouden. Even spoken er beelden van witte tenten bij Londense ziekenhuizen door mijn hoofd. In het park ontmoet ik een verdwaalde blinde man. Met behulp van mijn telefoon vinden de blinde en de blonde samen de weg. Vlakbij mijn huis zit deze kat voor het raam. Volgens mij snappen we er allebei evenveel van.

4 januari 2021
Ochtendwandeling. Het is een typische ochtend in januari. Grijze luchten, het is koud en het regent een beetje. Met een onbestemd humeur loop ik door het park. Er lopen wat mensen met honden en kinderwagens. Ik hoor een bestelbusje met lopende motor aan de rand van het park. Een baby in een kinderwagen huilt. De meeuwen en de kraaien schreeuwen en ik hoor de auto’s over de rondweg suizen. Ineens realiseer ik me dat ik een liedje van Spinvis beleef. Snel pak ik mijn telefoon en luister naar het nummer Bagagedrager. Spinvis zingt over een dag als vandaag, en geeft met muziek en woorden mijn gevoel en emoties vorm. “Over de onverharde wegen die me naar hier hebben geleid.” Of herken ik toevallig wat hij ooit zong op een dag als vandaag?

31 december 2020
Ochtendwandeling. Oudjaarsdag is altijd een wat zwaarmoedig moment voor me. Ik weet niet precies waarom. Het is ooit begonnen met het overlijden van opa Hertogs op 31 december. Die was niet echt mijn opa, maar de grootvader van mijn partner destijds. Het is wel de enige opa die ik ooit heb gekend. Ik was gek op hem en zijn vrouw en zij op ons en op mij. De jaren erop waren we op oudjaarsavond altijd bij oma. Samen eten en gezelligheid, maar ook altijd aanwezig verdriet. Ik vond het prima en het was geen opgave, maar liefde. Later volgden rustige avonden met familie, maar ook waanzinnig mooie feesten. Daarom een beeld dat ik vandaag tegenkwam. Knoppen, bloei en bessen in de winter op op één plant. Alles is er allemaal tegelijk en dat is prima.

23 december 2020
Middagwandeling. Er moet nog een kaart van mijn moeder van 84 voor haar zus van 86 in de brievenbus. Voor zulke post stap ik graag een flinke bui in! De kerstlichtjes spiegelen in de plassen. Ik laat de druppels op mijn gezicht vallen en in mijn hals lopen. Heerlijk die frisse natte kusjes! Als ik het koud krijg zet ik mijn capuchon op en ineens klinkt het alsof ik in een tent zit. Thuis trek ik weer droge kleren aan. Ook fijn. Ik houd echt van regen, verwent alle zintuigen.

3 december 2020
Ochtendwandeling. Sniffend, snotterend en mopperend loop ik een rondje. Ik maak een foto van de bouwplaats op de hoek van de straat en neem mij voor om een scherp stukje te schrijven over de verstening van Eindhoven en mijn wijk. Maar het gaat anders: ‘s Middags krijg ik ook nog een warm hoofd en keelpijn. Zou het Corona zijn? Ik maak een online afspraak voor een sneltest. Binnen een uur kan ik terecht. Nog 20 minuten later heb ik een uitslag: negatief. Gewoon verkouden. Ik merk dat ik erg opgelucht ben. Dus niks over stedenbouw en zo, maar de fantastische gouden kerstman die ik vanochtend ook zag. Met een blije kus van mij erbij.

19 november 2020
Avondwandeling. Het is die tijd van de dag dat de lampen in huis al wel aan staan, maar de gordijnen nog niet dicht zijn. In veel huiskamers kan ik makkelijk naar binnen kijken. Kinderen die vlak voor het eten nog op de bank tv kijken of gamen. Ik zie mensen de tafels dekken, een krantje lezen. Hier en daar staat al een kerstboom. Een jongetje ligt op een bank onder een deken, twee poezen hebben zich tegen hem aan genesteld. Soms ervaar ik het binnen zitten in deze periode als benauwend. Maar nu ik van buiten af kijk naar binnen kijk, zie ik ineens weer de warmte en de intimiteit van het huiselijke bestaan. Snel naar huis naar de poes, de man en een warm maaltje.

13 november 2020
Ochtendwandeling. Met hoofdpijn loop ik een klein rondje. Bij het koffietentje kom ik er achter dat ik het koordje van de rits van mijn tas ben verloren. Hoe vind ik in hemelsnaam een klein bruin stukje leer terug in de zee van herfstbladeren waar ik doorheen ben gelopen? Ik besluit dezelfde route terug te nemen. Met een scherpe spiedende blik loop ik over de straten. Na 10 minuten stop ik om even op mijn telefoon te kijken. Ik kijk op van het scherm en nog geen meter naast me ligt het koordje. Dat is nou schatzoeken en synchroniciteit! Vlak bij mijn huis vind ik ook nog een horloge. Wat Jung hier allemaal van zou vinden?

10 november 2020
Middagwandeling. Mijn moeder aan de telefoon. Ik vertel waar ik loop, bij de fontein bij de oude Philips bedrijfsschool. Ze herinnert zich die plek goed, want ze is opgegroeid in die buurt. Ze vertelt hoe ze als klein meisje door haar moeder naar de oude ETOS bakkerij daar tegenover werd gestuurd. Ze haalde daar oud brood voor de varkens. Dat aten ze dan thuis zelf vaak op, als het brood niet te hard was. Wat dan nog overbleef ging naar het varken. Het brood nam ze mee in een kussensloop, want tassen hadden ze niet. We zijn nu tachtig jaar later schat ik. Een wereld van verschil.

5 november 2020
Ochtendwandeling. Het is niet druk in het koffietentje. Ik doe mijn mondkapje op, desinfecteer mijn handen. Meisje binnen doet hetzelfde. Ik bestel mijn cortado en loop over de pijlen weer de juiste route naar buiten. Na mijn eerste slok vind ik een lange zwarte haar mijn koffie. Tja. Sommige dingen zijn niet te vermijden.

2 november 2020
Ochtendwandeling. Het woord “feestje” krijgt de afgelopen weken voor mij een andere betekenis. Niet meer hoge hakken, concerten, dansen en nectar champagne. Maar zoals het feestje vorige week, toen ik met buurtbewoners een kwartier heb staan wachten op de PSV spelersbus. Hey er gebeurt weer eens wat! Reuring! Vandaag kijk ik minutenlang hoe de fontein blaadjes de lucht in schiet.

1 november 2020
Ochtendwandeling. De kleurrijke snackbar in het centrum heeft nog een grote automatiek muur. Ik geniet van hoe het eruit ziet (lampjes!) en het ruikt lekker. Maar toch, de laatste keer dat ik iets uit de muur heb gegeten, toen was ik nog een Tilburgse student.

30 oktober 2020
Ochtendwandeling. Door het park op de terugweg van de mondhygieniste. Als een prinses loop ik met blikkerend witte tanden over een gouden tapijt van blaadjes.

29 oktober 2020
Ochtendwandeling. In de stad wordt de kerstversiering al opgehangen. Misschien wat vroeg, maar volgens mij kunnen we allemaal wel wat lichtpuntjes gebruiken. Ik heb ondertussen veel plezier van mijn snor-masker. Iedere keer als ik mezelf zie in een etalage moet ik lachen.

27 oktober 2020
Ochtendwandeling. Op de terugweg een cortado bij Lucifer. Ik moest wel even een paar keer kijken voordat ik wist dat hier een suikerpotje stond.

26 oktober 2020
Ochtendwandeling. Dit is de glazen geluidswand naast het PSV stadion. Één van de meest gefotografeerde plaatsen van Eindhoven. Ik probeer even iets anders.

24 oktober 2020
Ochtendwandeling. Bij de boekwinkel herkent iemand mij meteen, ondanks mijn mondkapje en mijn grote winterjas. Zo fijn! Op de terugweg hoor ik bij het dispuut tegenover mijn huis een student zingen terwijl hij spettert onder de douche. In mijn handen een grote zak warme kibbeling. Thuis wacht een glas wijn, het is 11.30. Je kunt het slechter treffen.

22 oktober 2020
Middagwandeling. Met mijn ogen half dicht stel ik me voor dat ik in Italië ben. De achterkant van de Steentjeskerk in Eindhoven. Met een mooi groot kunstwerk erbij.

20 oktober 2020
Mijn wandelingetjes zijn steeds binnen dezelfde paar vierkante kilometer rondom het huis. Af en toe ervaar ik het als benauwend. Verlang ik naar reizen, buitenlandse musea, ander eten. Maar dit is het voor deze tijd, en blijf ik zoeken naar moois in mijn eigen buurt.

15 oktober 2020
Ochtendwandeling. Best een aardig stadspark, direct naast de Gender. Mooi water, enkele grote en oudere bomen, redelijk wat bloemen. Er wonen eenden, ganzen en reigers. Ik wandel er vaak. Maar er is meer aan de hand dan wat je kunt zien. Het Genderpark is, net als een aantal andere parken in Eindhoven, aangelegd op een oude stortplaats van Philips. De bodem zit vol met zware metalen, waaronder cadmium. Een deel van de bodem is ingepakt in plastic, om de vervuiling in ieder geval te isoleren. Je zou het nooit raden als je alleen naar de buitenkant zou kijken.